مورمونیسم

مورمون‌ها یک فرقه مذهبی هستند که خود را پیروان راستین عیسی مسیح می‌دانند. ایشان جماعت خود را به نام کلیسای عیسی مسیح وابسته به مقدسین روزه‌های آخر می‌خوانند. این فرقه با داشتن مکاشفات جدید و اضافه کردن کتاب‌های دیگر در کنار کتاب مقدس (تنها منبع مورد موثق و اعتبار) خود را از مسیحیت اصیل جدا کردند. توانایی مالی بالا باعث باعث نفوذ و تاثیر زیاد این فرقه در میان ملیت‌های مختلف در کشورهای مختلف دنیاست.

بنیانگذار و تاریخ پیدایی این جماعت
ژورف اسمیت، بنیانگذار فرقه مورمون‌هاست. او در سال ۱۸۲۰ زمانی که ۱۵ ساله بود، به گفته خود رویایی از جانب خدا دریافت کرد که در آن به او گفته شد همه کلیساها در اشتباهند و او نباید به هیچ‌کدام بپیوندد. ژورف مجددا در ۱۸ سالگی رویایی دیگر دریافت کرد که در آن از جانب فرشته‌ای به نام مورونی به او ماموریتی عظیم داده شد تا به دنبال الواح طلایی و لوحه‌های قدیمی بگردد.
سرانجام در سال ۱۸۳۰ پس از به دست آوردن این الواح و ترجمه آنها این کتاب‌ها به عنوان کتاب‌های مورمون‌ها انتشار یافت. اگر چه ژورف اسمیت از شرایط تحصیلی خوبی برخوردار نبود، اما با پیدا کردن عینک مخصوص در کنار الواح طلایی و گذراندان سه سال در خلوت و در پس پرده موفق به ترجمه متون شد و در انتها الواح طلایی را به فرشته باز پس داد. اسمیت به عنوان بانی این فرقه در سال ۱۸۴۳ تعدد زوجات را متداول کرد و این عمل او باعث عدم محبوبیت مورمون‌ها از جانب روزنامه‌نگاران و سازمان‌های دیگر شد. اسمیت و برادرش، هیرام پس از سه روز بازداشت از طرف حکومت ایالتی ایلینویز در سال ۱۸۴۴ توسط افرادی مسلح که به زندان نفوذ کردند، کشته شدند. بدین شکل اسمیت به عنوان اولین پیامبر و شهید این فرقه نام گرفت.
گفته شده که اسمیت در هنگام مرگ دارای ۴۸ همسر بود.

اصول عقاید
مورمون‌ها علاوه بر کتاب مقدس، سه کتاب دیگر را در کلیسای خود به رسمیت می‌شناسند. این کتاب‌ها عبارتند از: کتاب مورمون‌ها، اصول و پیمان‌ها، و کتاب مروارید گرانبها. کلیسای مورمون، سخنان پیامبران زنده خویش را در حد کتاب‌های مقدس می‌دانند.

کتاب مورمون‌ها
مهاجرت افرادی است بنام جاردیت‌ها که پس از واقعه تاریخی سقوط برج بابل به سوی امریکا رهسپار شدند و به خاطر بت‌پرستی و ارتداد از بین رفتند. مهاجرت بعدی در سال ۶۰۰ قبل از میلاد به وقوع پیوست که در آن گروهی از یهودیان به فرمان خداوند و قبل از سقوط توسط بابلی‌ها، اورشلیم را ترک کردند. این گروه که توسط شخصی به نام لحی و پسرش، نافی رهبری می‌شدند، از اقیانوس اطلس عبور کردند و به جنوب امریکا رسیدند. در آنجا آنان به دو گروه رقیب تقسیم شدند که عده‌ای طرفدار نافی و عده‌ای دیگر طرفدار برادرش، لامان گشتند. خدا لامان را به خاطر نااطاعتی لعنت کرد و به این خاطر، رنگ پوست او و خانواده‌اش تیره شد. سرخ‌پوستان امریکا از نژاد لامان‌ها هستند. نافی که مطیع و وفادار به احکام خداوند بود، افتخار این را پیدا کرد که عیسی مسیح قیام کرده را ملاقات کند. در این ملاقات، انجیل واقعی و راستین توسط عیسی مسیح به آنان موعظه شد. در ادامه اختلافات بین لامان و نافی لامان‌ها دست به نابودی زدند، ولی یکی از آنان به نام مورمون زنده ماند و قبل از مرگ تمام این وقایع را بر روی الواحی ثبت کرد. این لوحه‌ها به وسیله "مورونی"، پسر مورمون زیر خاک مدفون شد. ۱۴۰۰ سال بعد مورونی به صورت فرشته‌ای بر ژوزف اسمیت (بنیانگذار این فرقه) ظاهر شد و محل الواح را به او نشان داد.

اصول و پیمان‌ها
مجموعه‌ای از مکاشفات ژوزف اسمیت است که در مورد کلیسای مسیح در روزهای آخر، مقام کاهنان و پیشگویی‌های آینده سخن می‌گوید.

کتاب مروارید گرانبها، این کتاب شامل سه بخش عمده است:
نخست، کتاب ابراهیم که ترجمه یک پاپیروس مصری است، در سال ۱۸۳۵ توسط اسمیت ترجمه و چاپ شد. او مدعی بود که این طومارها توسط ابراهیم در ۴۰۰۰ سال پیش نوشته شده است.

دوم، کتاب موسی مجموعه مکاشفات ژوزف اسمیت است که گفته می‌شود از کتاب و شریعت موسی گم شده است. در این کتاب اطلاعاتی در مورد آفرینش جهان آورده شده است.

سوم، نوشته‌های ژوزف اسمیت که شامل اساسنامه، منتخباتی از تاریخ کلیسای مورمون و الهاماتی است که موسس این فرقه دریافت کرده است.


نگاهی به عقاید این فرقه

تثلیث
مورمون‌ها به تثلیث معتقد هستند، اما تفسیر آنان از این آموزه با تفسیر مسیحیت ارتدکس در تضاد است. در تعلیم مورمون پدر، پسر و روح‌القدس سه خدا هستند که در ذات و ماهیت متفاوتند. پدر دارای گوشت و استخوان است که زمانی انسان بوده و سپس به مقام خدایی رسیده است. بر این اصل، هر انسانی این توانایی را در خود دارد که خدا شود. آنان می‌گویند که خدای پدر نیز دارای پدری بوده و به طور جسمانی از مادرش متولد شده است. خدای مورمون‌ها اسیر تکامل و تغییرپذیری است.

عیسی مسیح
مسیح با انسان‌های دیگر تفاوت چندانی ندارد. او اولین روح خلق شده توسط خداست که نامش قبل از زندگی بر روی زمین یهوه بوده است. او ابدی است، اما نه تنها او بلکه همه انسان‌ها در روح ابدی‌اند. طبق این نظریه مسیح یکی از روح‌ها بوده که جسم گرفت و اینک یکی از خدایان شده است. پس فرق مسیح و انسان‌ها نه در ذات، بلکه در ترتیب زمانی جسم پوشیدن است. طبق این استدلال، کلیسای مورمون مسیح را برادر ارشد ما معرفی می‌کند. مسیح بی‌گناه و در هدف با خدا یکی است، اما او خدای مجسم شده نیست. او از تعدد زوجات حمایت کرده و در روی زمین با مریم، مرتا و مریم مجدلیه ازدواج کرده و بچه‌دار شده است.

روح‌القدس
روح‌القدس با روح خدا متفاوت است و می‌توان آن را یک روح غیر شخصی نامید که مانند مایعی سیال در انسان‌ها به میزان متفاوتی قرار دارد. روح‌القدس تنها با دستگذاری کشیش‌های مورمون به اشخاص عطا می‌شود.

مسیح به عنوان کفاره گناهان
عمل مسیح به عنوان کفاره گناهان تنها قادر است که گناهان پیشین را پاک کند. به همین منظور انسان برای برای تحصیل نجات ‌باید به اعمال نیکو دست یابد. عادل شمردگی توسط ایمان مردود است و نجات شامل ایمان به مسیح، توبه، تعمید آب، اعمال نیکو و تعمید روح‌القدس با دستگذاری کشیشان مورمون است. این نجات فرایندی است که به خدا شدن منتهی می‌شود. همچنین باید گفت که در خارج از کلیسای مورمون نجات وجود ندارد.

تعمید به نیابت از مردگان
از این جهت که تعمید آب توسط کلیسای مورمون برای تحصیل نجات ضروری است، مورمون‌ها علاقه زیادی به شجره‌نامه‌های خانوادگی دارند و سعی می‌کنند اجداد و نیاکان خود را شناسایی کرده و به نیابت از آنان تعمید یابند.

ارزیابی اصول اعتقادات مورمون‌ها
با اینکه ادعا می‌شود کتاب مورمون در سال ۴۲۸ میلادی نوشته شده است، ولی حدود ۲۵۰۰۰ کلمه آن عینا از ترجمه انگلیسی کتاب مقدس (King James version) که در سال ۱۶۱۱ میلادی به چاپ رسیده، برداشته شده است. کلماتی که از زبان عیسی مسیح، پولس، پطرس و یوحنا در انجیل آمده است، در کتاب مورمون از زبان افرادی نقل می‌شود که سال‌ها قبل از میلاد مسیح می‌زیسته‌اند. کتاب مورمون مملو از اشتباهات تاریخی است. شواهد علمی در مورد نژاد سرخ‌پوستان امریکا با ادعای کتاب مورمون اختلاف دارد. طبق این تحقیقات علمی، نسل سرخ‌پوستان شباهت کاملی به نژاد مغول‌ها و مردمان خاور دور دارد. همچنین تحقیقات باستان‌شناسی تمدن عظیمی را که کتاب مورمون ارائه داده است، تائید نمی‌کند.

در تحقیقات زبان‌شناسی، از زبان مصری اصلاح شده هیچ سخنی به میان نیامده است (زبانی که اسمیت ادعا می‌کرد کتاب مورمون را از آن ترجمه کرده است). اینکه بومیان اولیه امریکا به این زبان ناشناخته صحبت می‌کرده‌اند، به هیچ وجه اعتبار ندارد. این زبان برای متخصصان زبان‌های باستانی و حتی مصرشناسان نیز کاملا بیگانه است.

تعالیم مورمون در مورد خدا
تعالیم مورمون‌ها در مورد خدا در مغایرت با کتاب مقدس است. خدای مورمون‌ها زمانی یک بشر بوده و در اثر تکامل به مقام خدایی رسیده است. در صورتی‌که کتاب مقدس صریحا اعلام می‌کند که خدا روح است و هر که او را پرستش کند، باید به روح و راستی بپرستد، انجیل یوحنا فصل ۴ آیه ۲۴. کتاب مقدس خدا را غیر قابل تغییر می‌داند. همان‌طور که رساله یعقوب فصل اول آیه ۱۷می‌گوید. از جانب خدا فقط مواهب نیکو و کامل به ما می‌رسد، زیرا او آفریننده همه روشنایی‌هاست و خدایی است تغییرناپذیر.

وحدانیت خدا
وحدانیت خدا در کتاب مقدس بارها مورد تاکید قرار گرفته است. در کتاب اشعیای نبی آمده است که ای جمیع کران‌های زمین به من توجه نمایید و نجات یابید، زیرا من خدا هستم و دیگری نیست. کتاب اشعیا فصل ۴۵ آیه ۲۲خدا واحد است و در میان خدا و انسان یک واسطه است: انسانی که مسیح عیسی باشد. کتاب دوم تیموتاوس، فصل ۲آیه ۵. این در حالی است که در تعالیم مورمون‌ها خدایان زیادی وجود دارند.

عیسی مسیح شخصیت دوم تثلیث
عیسی مسیح شخصیت دوم تثلیث و دارای الوهیت است. او با خدای پدر هم‌ذات است. او مخلوق نیست، آن‌طور که کتاب مورمون می‌گوید، بلکه از ازل وجود داشته است، انجیل یوحنا فصل اول آیه ۱. در ابتدا کلمه بود و کلمه نزد خدا بود. همان در ابتدا نزد خدا بود. همچنین انجیل یوحنا فصل اول آیه ۱۴، و کلمه جسم گردید و میان ما ساکن شد، پر از فیض و راستی و جلال او را دیدیم، جلالی شایسته پسر یگانه پدر. رساله کولسیان فصل ۱ آیه ۱۵ می‌فرماید: و او صورت خدای نادیده است نخست زاده تمامی آفریدگان. مقام الوهیت عیسی مسیح بوضوح در کتاب مقدس تعلیم داده شده است. او فرموده که من و پدر یک هستیم و در جای دیگر می‌فرماید: هر کس مرا دیده است، پدر را دیده است. همچنین کتاب کولسیان فصل ۲ آیه ۹ می‌گوید: در وی (مسیح) از جهت جسم تمامی پری الوهیت ساکن است. همین طور در کتاب عبرانیان فصل ۱۳ آیه ۸ اعلام می‌دارد که او تغییرناپذیر است. عیسی مسیح دیروز و امروز و تا ابدالاباد همان است.

روح‌القدس به عنوان شخصیت سوم تثلیث
روح‌القدس به عنوان شخصیت سوم تثلیث از مقام الوهیت برخوردار است. در کتاب اعمال رسولان چنین آمده است: آن‌گاه پطرس گفت: ای حنایا چرا شیطان دل تو را پر ساخته است تا روح‌القدس را فریب دهی. به انسان دروغ نگفتی بلکه به خدا، کتاب اعمال رسولان فصل ۵ آیه ۳ و ۴.

درست است که کلمه تثلیث در کتاب مقدس یافت نمی‌شود، ولی نمی‌توان منکر واقیت آن شد. در سراسر کتاب مقدس صحبت از این است که پدر و پسر و روح‌القدس، هر سه قدرت خدایی دارند. تثلیث نشانگر وجود سه شخصیت در یک خدای واحد است؛ به عبارت دیگر، خدایی واحد مرکب که دارای یک ذات است. خدایی که مورمون‌ها می‌پرستند، در واقع سه خدای مجزا در زیر یک اسم است. همان‌طور که قبلا" اشاره کردیم، نجات در کلیسای مورمون به توبه، اعمال نیکو، تعمید آب و دستگذاری کشیشان بستگی دارد. کتاب مقدس نجات را تنها فیض خدا می‌داند و تنها راه تحصیل آن را ایمان به عیسی مسیح می‌داند، زیرا محض فیض نجات یافته‌اید، و این از شما نیست، بلکه بخشش خداست، کتاب افسسیان فصل ۲ آیه ۸. زیرا اگر به زبان خود عیسی خداوند را اعتراف کنی و در دل خود ایمان آوری که خدا او را از مردگان برخیزانید، نجات‌ خواهی یافت (کتاب رومیان فصل ۱۰ آیه ۹).

در کتاب مقدس اعمال نیکو نتیجه ایمان است و نه راه به دست آوردن آن. طبق تعالیم مورمون، گناه اولیه آدم برای تشخیص نیک و بد ضروری بود. کتاب مقدس سقوط آدم را نتیجه گناه می‌داند. این گناه باعث قطع رابطه خدا و آدم شد. با این گناه، نسل بشریت نیز آلوده شد. لذا همچنان که به وساطت یک آدم گناه داخل جهان شد و به گناه موت، و به این‌گونه موت بر همه طاری گشت از آنجا که همه گناه کردند (کتاب رومیان فصل ۵ آیه ۱۲
).
در کتاب مقدس، گناه به هر صورتی که باشد، به معنی شکستن قوانین خداست. خدای کتاب مقدس، خدای قدوس است و از گناه نفرت دارد. عیسی مسیح بارها هشدار داد که بعد از او افراد زیادی خواهند آمد که خود را مسیح و نجات‌دهنده خواهند خواند. او مردم را تعلیم داد که به او ایمان داشته و گمراه نشوند. عیسی در جواب ایشان گفت: زنهار کسی شما را گمرا نکند! از آن ‌رو که بسا به نام من آمده خواهند گفت که من مسیح هستم و بسیاری را گمراه خواهند کرد (انجیل متی فصل ۲۴ آیه ۴). در همین باب آیه ۱۱ مسیح چنین می‌فرماید: و بسا انبیای کذبه ظاهر شده، بسیاری را گمراه کنند. وجود انجیلی دیگر غیر از انجیل عیسی مسیح نیز بشدت مردود اعلام شده است. بلکه هر گاه ما هم یا فرشته‌ای از آسمان، انجیلی غیر از آن‌که ما به آن بشارت دادیم به شما رساند، اناتیما (لعنت) باد (کتاب غلاطیان فصل ۱ آیه ۸
).
تعمید به نیابت از طرف مردگان در هیچ قسمت از کلام خدا تعلیم داده نشده است. مورمون‌ها با تفسیر اشتباه اول قرنتیان باب ۱۵ آیه ۲۹ به این نتیجه رسیده‌اند. در حالی‌که منظور پولس رسول تایید این موضوع نیست و او در استدلال خود مبنی بر واقیت رستاخیز مردگان از این عمل که در بین افرادی رواج یافته بود، استفاده می‌کند.

نکته جالب در این است که در این‌جا روی صحبت با ایمان‌دارانی است که در ایمان خود نسبت به رستاخیز و زندگی پس از مرگ سست شده‌اند. دیدگاه مورمون در زمان‌های آخر، مبنی بر نجات همگان است. در اعتقاد ایمان یک نوع نجات عمومی هست که شامل همه مردم دنیا می‌شود و یک نوع نجات فردی نیز هست.

وجود بهشت و جهنم در تعالیم مورمون چندان روشن نیست. مجازات ابدی در تعالیم مورمون جایی ندارد. آنان انسان‌ها را به طبقات مختلفی که در ملکوت در نظر گرفته‌اند، تقسیم می‌کنند. کتاب مقدس صریحاً در مورد حیات جاودان و عذاب جاودان تعلیم می‌دهد. مسیح فرمود که این جدایی در پایان جهان است و هر انسانی متعلق به یکی از این دوست.

زیرا خدا جهان را این‌قدر محبت نمود که پسر یگانه خود را داد تا هر که بر او ایمان آورد، هلاک نگردد، بلکه حیات جاودانی یابد (یوحنا فصل ۳ آیه ۱۶). عذاب جاودان برای آنانی است که به عیسی مسیح ایمان نمی‌آورند.

مورمون معتقد است که همه موجودات اعم از انسان و حیوان و گیاهان قبلاً به صورت روح خلق شده و سپس شکل مادی به خود گرفته‌اند. کتاب مقدس فصل ۱ آفرینش جهان را کار دست خدا می‌داند که نه به صورت روح خلق شده است. خدا در ۶ روز جهان را آفرید و تمامی خلقت کامل و نیکو بود. تعالیم کلیسای مورمون از آغاز تا کنون دستخوش تغییرات زیادی شده است. انبیای زنده این کلیسا بارها نظرات انبیای قبل از خود را نقض کرده‌اند. به عنوان مثال بریگهام یانگ بر این اعتقاد بود که آدم همان خدای پدر است که در اثر رابطه جنسی با مریم باکره، پدر جسمانی مسیح شد. این تعلیم چند سال بعد توسط یکی دیگر از انبیا رد شد. با اینکه یانگ این گفته خود را مکاشفه‌ای از جانب خدا می‌دانست، ولی امروز کلیسای مورمون این تعلیم را رد می‌کند.

اعتقاد جدید مبنی بر این است که آدم اولین فرزند خدا بود که جسم خاکی پوشید و در زمین زندگی کرد. این موارد این سئوال را ایجاد می‌کند که یا خدا در کلام خود تجدید نظر کرده است که در این صورت خدا را دروغگو نشان می‌دهد و یا اینکه گفته این پیامبر بی‌اساس بوده است.

امروزه کلیسای مورمون اعلام کرده است که هیچ پیامبری حق آوردن پیامی را از طرف خدا ندارد، مگر آنکه به تأیید شورای رهبران کلیسا برسد. نیوت‌ها در این کلیسا بر دو نوع است: گفته‌هایی که از طرف خدا بر آنها نازل شده است، و سخنانی را که مورمون‌ها آنها را صرفاً عقاید شخصی پیامبران خوانده‌اند. برای مثال اسمیت مدعی شده بود که در کره ماه آدم زندگی می‌کند و یانگ مدعی وجود موجودات زنده در خورشید شد.

ایمان در کلیسای مورمون چنین تعریف شده است: اعتقاد به این حقیقت که عیسی نجات‌دهنده جهان و ژوزف اسمیت پیامبر حقیقی و راستین خداست. مقام اسمیت در کلیسای مورمون بسیار بالاست، به طوری‌که در کنار ایمان به عیسی برای نجات، وساطت ژوزف اسمیت نیز نقش مهم و حیاتی دارد. امروزه بانی این فرقه حتی مقام بسیار بالاتری از یک پیامبر را در این کلیسا دارد. در کتاب مورمون پیشگویی‌های قید شده که نادرستی آن آشکار شده است.
منبع

ترجمه مدخل:

سلسله مراتب کلیسای کاتولیک رم در دانشنامه ویکیپدیا 

سلسه مراتب روحانیونی که در کلیسای کاتولیک رم خدمت می کنند،  عبارت است از:

پاپ:  رهبر کلیسا،  وی در واتیکان مستقر است،  کاتولیک‌ها اعتقاد دارند پاپ در تعریف موضوعات ایمانی و اخلاقی خطاناپذیر و معصوم است.

کاردینال: توسط پاپ منصوب می شود،  ۱۷۸ کاردینال در سراسر دنیا وجود دارد،  عده‌ای از این کاردینال‌ها شورای کاردنیال‌های انتخاب پاپ را تشکیل می‌دهند و به عنوان مشاور پاپ محسوب می‌شوند و در زمان مرگ او پاپ جدید را انتخاب می‌کنند.

اسقف اعظم: اسقف اعظم،  اسقفی است که در قلمرو ناحیه اي  در شهرهای اصلی به کلیسا خدمت می‌کند که این ناحیه، قلمرو زیر نظر اسقف اعظم نیز نامیده می‌شود. یک کاردینال می‌تواند اسقف اعظم نیز باشد.

اسقف: اسقف همانند کشیش در یک جا مستقر بوده و آموزگار اصول تعلیمی کلیساست و بر کار کشیشان نظارت دارد.

کشیش: سرپرست انجام کارها و مراسم عبادی از جمله عشای ربانی،  تعمید و ازدواج است.

دیکون(شماس): این مقام کلیسا یک درجه پایین‌تر از کشیش است و به کسی گفته می‌شود که برای کشیش شدن آماده می‌شود. در کلیسای پروتستان به این مقام شماس گفته می‌شود و کشیش را برای امور غیر نیایشی یاری می‌کند. یک دیکون همیشگی می‌تواند ازدواج کند و در اجرای برخی از آداب و رسوم دینی به کشیش کمک کند.

مسئولیت‌ها و سابقه تاریخی هر کدام از مراتب کلیسا:

کاردینال: در کلیسای کاتولیک رم کاردینال شخص عالی مقامی است که در دومین مقام پس از پاپ قرار دارد. واژه کاردینال از ریشه لاتین cardo به معنای پاشنه مشتق شده است،  چرا که کاردینال‌ها به عنوان «لولای درِ کلیسا» به شمار می‌روند. روی هم رفته،  کاردینال‌ها، شورای سرّی کاردینال‌های انتخاب پاپ را تشکیل می‌دهند. کاردینال‌ها به سه درجه تقسیم‌بندی می‌شوند: کاردنیال‌ اسقف‌ها،  کاردینال کشیش‌ها و کاردینال دیکون‌ها. پاپ،  کاردینال‌های تازه‌ای نیز منصوب کرده است که کاردینال‌های شورای کلیسایی نامیده می‌شوند. در برخی مواقع از کاردینال‌ها به عنوان "پرنس‌های کلیسا" نام برده می‌شود. این طبقه از روحانیان کاتولیک مهم‌ترین مشاوران پاپ هستند و بسیاری از آنها در سازمان اداری واتیکان مشغول فعالیت بوده و بر اداره مقر پاپ نظارت دارند. علاوه بر این،  آنها مسئول انتخاب پاپ‌ها هستند و عده‌ای از آنها در فاصله‌ای که پاپ از دنیا می‌رود و تا انتخاب پاپ بعدی مسئولیت کلیسا را بر عهده دارند.

یک کاردینال از امتیازات بسیاری برخوردار است. اگر کاردنیال اسقف نباشد،  امتیازات تشریفاتی که اسقف‌ها از آن برخوردارند،  به وی اعطا می‌شود که در آن میان می‌توان به رفتن به درجه بالاتر و گذاشتن کلاه چهار کوهانه و زوکتو بر سر اشاره کرد. از قرن ۱۳ کاردینال‌ها با لباس رسمی قرمز رنگشان شناخته می‌شوند که این رنگ نماد اشتیاق آنها برای مرگ در راه ایمان در صورت لزوم است. کاردینال‌ها همچنین بالای نشان خود کلاه لبه‌دار و منگوله‌دار بزرگی به نام galero قرار می‌دهند که نماد باستانی اداره‌ای است که در آن خدمت می‌کنند. از سال ۱۶۳۰،  کاردینال به عنوان یک لقب محسوب می‌شود که درست پس از نام خانوادگی آنها قرار گرفته و جزئی از نام آنها تلقی می‌شود و پیش از آن واژه Eminence را به کار می‌برند که به معنای عالی مرتبه است. مانند عالی جناب تئودور کاردینال مک کریک،  اسقف واشنگتون.

کاردینال‌ها همیشه در طول تاریخ پاپ را انتخاب نمی‌کردند،  بلکه انتخاب پاپ در اصل به عهده مردم رم بود،  اما طی قرون وسطی انتخاب پاپ به کاردینال‌ها واگذار شد. پاپ می‌تواند اعضای شورای کاردنیال‌های انتخاب پاپ را تغییر دهد،  در حقیقت در گذشته شورای اسقف‌های کلیسا این اقدام را صورت می‌دادند. علاوه بر کاردینال‌هایی که نام آنها عنوان شده،  پاپ ممکن است کاردینال‌هایی داشته باشد که تنها خود از آنها خبر داشته باشد و حتی خود کاردینال هم از ترفیع خود مطلع نباشد. اگر شرایط مساعد باشد و جان کاردینال در امنیت باشد،  پاپ می‌تواند نام او را عنوان کند،  اگر پاپ پیش از برملا کردن نام کاردینال سری از دنیا برود،  مرتبه کاردینال بودن شخص مذکور از بین می‌رود.

پاپ ژان پل دوم،  در سال ۲۰۰۳،  ۳۱ کاردینال را به کاردینال‌های شورای کلیسایی افزود و تعداد کاردینال‌های این شورا را به ۱۳۵ از ۱۹۴ کاردینال شورای انتخاب پاپ رساند. در سال ۲۰۰۵ تعداد کاردینال‌های شورای انتخاب پاپ به ۱۱۷ نفر رسید.

اسقف اعظم: در مسیحیت،  اسقف اعظم،  اسقف ترفیع یافته‌ای است که رئیس یک قلمرو خاص زیر نظر اسقف است که از نظر اندازه،  تاریخ و یا هر دو،  ناحیه کلیسایى زیر نفوذ اسقف اعظم نامیده می‌شود. زمانی که یک اسقف،  اسقف اعظم می‌شود،  هیچ آداب خاصی درباره او صورت نمی‌گیرد،  اما زمانی که فرد به درجه اسقفی نائل می‌شود،  طی مراسم ویژه‌ای منصوب می‌شود. اسقف اعظم الزاما قدرت بیشتری از اسقف‌ها ندارد،  اما مسئولیت قلمروهایی را در اختیار دارد که بلند آوازه‌تر و مشهورتر است. اسقف اعظم نمی‌تواند ردایی را که پاپ و کاردینال‌ها برتن می‌کنند،  بپوشد. برخی به صورت نادرست سنت تیموتی و تیتوس شاگران سنت پل را به عنوان اولین اسقفان اعظم کلیسا معرفی کرده‌اند. احتمالا آنها اسقف اعظم اما در معنای وسیع‌تر بوده‌اند،  یکی از آنها اسقف اعظم آسیای صغیر و دیگری اسقف اعظم جزیره کرت بوده است.

اسقف: اسقف‌ها در میان رهبران کلیسای کاتولیک و کلیسای ارتدکس شرقی از اهمیت ویژه‌ای برخوردارند. اسقف‌ها عموماً مسئول هدایت منطقه‌ای هستند که بسیار پرجمعیت است. مقام اسقفی در مناطقی که از ابتدا به مسیحیت روی آوردند،  بویژه اطراف دریای مدیترانه کوچک‌تر از همین مقام در مناطقی است که بعدها به مسیحیت روی آوردند که در آن میان می‌توان به شمال و مرکز اروپا و مناطقی که پیشتر مستعمره ابرقدرت‌ها بودند،  اشاره کرد.

اسقف‌های خاص دارای مسئولیت‌های جداگانه‌ای هستند. اسقف اعظم،  اسقفی است که مسئول ناحیه کلیسایى زیر نفوذ اسقف اعظم است که از مناطق پرآوازه به شمار می‌رود. عنوان اسقف اعظم  تشریفاتی است و هیچ آداب و رسوم خاصی را همراه خود ندارد. این در شرایطی است که برخی از اسقف‌ها،  اسقف مناطق پرجمعیت و مهم نیز هستند. اسقف شهرهای بزرگ،  اسقف اعظمی است که در شهری خدمت می‌کند که وابسته به کلیساست. در برخی مواقع اسقف‌ها رئیس کلیسای خودمختار هستند.

گاهی از عنوان کشیش ارشد استفاده می‌شود که این عنوان به اسقف کهن‌ترین کلیسای یک ملت اطلاق می‌شود. گاهی اسقفان شهرهای بزرگ و مهم نیز این عنوان را با خود دارند،  اما در کل این عنوان تشریفاتی است.

تنها یک اسقف می‌تواند اسقف،  کشیش و دیکون منصوب کند. پاپ،  علاوه بر این که اسقف شهر رم و رهبر کلیسای کاتولیک است،  عنوان کشیش ارشد کلیسای کاتولیک لاتین را نیز با خود دارد. در آیین کلیسای کاتولیک رم و همچنین ارتدکس،  کلیسای جامع یک قلمرو زیر نظر اسقف جایگاه ویژه‌ای دارد که تنها برای استفاده اسقف در نظر گرفته شده است. این جایگاه متعلق به اسقف کلیسای جامع است که از آن به عنوان تخت اسقف نیز یاد می‌شود. اسقف‌های کاتولیک،  ارتدکس و انگلیکن مدعی‌اند که جانشینان حواریون عیسی هستند. البته از زمانی که حکم رسمی پاپ لئوي سیزدهم در سال ۱۸۹۶ صادر شد،  کلیسای کاتولیک رم اصرار دارد که فرقه انگلیکن غیر معتبر است،  چرا که این فرقه چگونگی منصوب کردن رهبران کلیسای خود را تغییر داده است. کلیسای کاتولیک رم منصوب شدن اسقف‌ها،  کشیش‌ها و دیکون‌های کلیساهای ارتدکس را معتبر می‌داند.

کشیش: این واژه از لحاظ ریشه‌شناسی از بزرگ‌تر و ارشد گرفته شده و معنی sacerdos را در خود دارد که در زبان‌های انگلیسی،  فرانسه و آلمانی هیچ معادلی ندارد. کشیش مجری نیایش الهی و به ویژه بلند مرتبه ترین اقدام نیایش یعنی از خودگذشتگی است. در این شرایط هر دینی دارای کشیش است که به عنوان واسطه ای میان مردم و خداوند قرار می گیرد.

در قرون و سالهای متمادی کشیش ها با یکدیگر تفاوت های بسیاری دارند:کشیش ها به صورت نادرستی توسط کشیش های پایین تر از خود منصوب می شوند که ممکن بود به هر طبقه و کاستی تعلق داشته باشند،  به طبقه روحانی و یا دیگر شهروندان و ممکن بود عضو یک سلسه سران روحانی و يا برعکس کشیشی به صورت مستقل باشد،  در نهایت شیوه های به خدمت گرفتن کشیش ها،  آدابی که به واسطه آن آنها به قدرت می رسیدند،  مقامی که آنها را دارای صلاحیت می کرد ممکن بود با یکدیگر تفاوت داشته باشند اما،  در میان تمام این تفاوتهای تصادفی،  یک ایده بنیادی که در تمام ادیان به صورت مشترک وجود دارد این است که کشیش کسی است که به نحوی معتبر انتخاب می شود تا به نام جامعه و حتی جامعه خانواده به خداوند ادای احترام کرده و او را تکریم نماید و قربانی کند.

در قوانین مسیحیت مقام کشیشی برای اجرای مراسم عبادی الهی است،  که مهمترین اقدام آن آیین عشای ربانی است. این کشیش دو درجه دارد،  درجه کامل و  تمام و درجه ناتمام. درجه اول متعلق به اسقف است. اسقف در حقیقت یک کشیش است او مراتب کشیشی را گذرانده و تمام رسوم دینی را کامل کرده است. درجه دوم متعلق به کشیش است،  که به واسطه این مقام او قدرت ارائه قربانی ( به طور مثال آیین عشای ربانی و نان و شرابی که در این مراسم خورده می شود) را به دست می آورد،  و می تواند گناهان را ببخشد،  تقدیس کند،  موعظه کند،  و به طور کل وظایف عبادی را انجام داده و کارکردهای کشیشی خود را تحقق بخشد.

در سنت شرقی و رومی،  تنها مردان می توانند کشیش شوند،  قانوناً تنها مردهای بالای 30 سال می توانند کشیش شوند،  اگرچه با تشخیص اسقف می توان استثناتی نیز لحاظ کرد . به عنوان یک قانون کلی،  کشیش ها در آیین کاتولیک نمی توانند ازدواج کنند،  اما مردان متأهل می توانند کشیش شوند و این امر نیز مستلزم قوانین خاصی است.

در بیشتر سنت های مسیحی لباس کشیش با دیگر اقشار جامعه تفاوت دارد. در مسیحیت غربی کشیش ها لباس بلند سیاه با یقه سفیدی می پوشند. کشیش ها در حین انجام مراسم عبادی لباس های خاصی می پوشند. این لباس ها درهر سنتی آنقدر متفاوت است که موارد عمومی درباره آنها وجود ندارد. در این میان می توان به لباس بلند و سفید کشیش ها،  ردای سفید که در مراسم رسمی پوشیده می شود و روپوش کشیش ها اشاره کرد.

دیکون(شماس): مقام دیکون در مذاهب کاتولیک رم،  انگلیکن،  ارتدوکس شرقی،  کاتولیک رم وجود دارد.

واژه دیکون از واژه یونانی (diakonos) گرفته شده است که معمولاً به عنوان خادم ترجمه می شود. مقام دیکون از انتخاب هفت مرد که سنت استفان نیز در میان آنها بوده برای کمک به کشیش در زمان های اولیه کلیسا سرچشمه گرفته است. در کلیساهای کاتولیک رم،  انگلیکن،  و ارتدوکس،  دیکون ها به کشیش در کارهای کشیشی و وظایف اجرایی خود کمک می کنند. دیکون ها اصولا برای کمک به کشیش ها و آماده کردن آنها برای اجرای مراسم منصوب می شوند . دیکون های در مراسم عبادی نقش خاصی برعهده دارند وظیفه اصلی آنها خواندن انجیل و کمک کردن به اجرای مراسم عشای ربانی است.

در کلیسای کاتولیک رم،  دیکون ها معمولا از رو پوش بلندی با آستین های کوتاه استفاده می کنند. در کلیسای کاتولیک رم و کلیساهای انگلیکن،  دیکون ها اغلب به صورت مستقیم با کشیش کار کرده،  خارج از کلیسا فعالیت می کنند و کارهای جانبی کلیسا را انجام می دهند. در عصر مدرن منصوب کردن کسی به سمت دیکون به عنوان تشریفاتی در مراحل پیش از کشیشی به شمار می رود. اگرچه در سالهای اخیر کسانی که

می خواهند همواره دیکون بوده و کشیش نشوند،  نقشهای مجزایی داشته و به رسمیت شناخته شده اند.         

سلسله پاپها 30 تا 249 م

1.پتروس

2. لینوس

3. آناکلتوس

4. کلمنت

5. اواریستوس

6. الکساندر یکم

7. سیکتوس یکم

8. تلسفوروس

9. هیجینوس

10. پیوس

11. آنیستوس

12. سوتر

13. الئوتروس

14. ویکتور یکم

15. زفیرنیوس

16. کالیکستوس یکم

17. اوربان یکم

18. پونتیان

19. آنتروس

20. فابین

 250 تا 499 م

1. کورنلیوس

2. لوسیوس یکم

3. استفان یکم

4. سیکستوس دوم

5. دیونیسیوس

6. فلیکس یکم

7. اوتوکین

8. کایوس

9. مارسلینیوس

10. مارسلوس یکم

11. اوزبیوس

12. میلتیادس

13. سیلوستر یکم

14. مارک

15. ژولیوس یکم

16. لیبریوس

17. دامازوس

18. سیریسیوس

19. آناستازیوس یکم

20. اینوسنت یکم

21. زوزیموس

22. بونیفاس یکم

23. سلستین یکم

24. سیکستوس سوم

25. لئون یکم

26. هیلاریوس

27. سیمپلیسیوس

28. فلیکس سوم

29. ژلازیوس یکم

30. آناستازیوس دوم

31. سیماکوس

 500 تا 749 م

1. هورمیسداس

2. ژان یکم

3. فلیکس چهارم

4. بونیفاس دوم

5. ژان دوم

6. آگاپتوس یکم

7. سیلوریوس

8. ویژیلیوس

9. پلاژیوس یکم

10. ژان سوم

11. بندیکت یکم

12. پلاژیوس دوم

13. گرگوری یکم

14. سابینین

15. بونیفاس سوم

16. بونیفاس چهارم

17. آدئوداتوس یکم

18. بونیفاس پنجم

19. هونوریوس یکم

20. سورینوس

21. ژان چهارم

22. تئودور یکم

23. مارتینوس یکم

24. اوژنیوس یکم

25. ویتالیانوس

26. آدئوداتوس دوم

27. دونوس

28. آگاتو

29. لئون دوم

30. بندیکت دوم

31. ژان پنجم

32. کونون

33. سرگیوس

34. ژان ششم

35. ژان هفتم

36. سیسینیوس

37. کنستانتین

38. گرگوری دوم

39. گرگوری سوم

40. زکریا

 750 تا 999 م

1. استفانوس؛سه روز پس از گزینش برای ی درگذشت.

2. استفان دوم

3. پل یکم

4. استفان سوم

5. آدریان یکم

6. لئون سوم

7. استفان چهارم

8. پاسکال یکم

9. اوژن دوم

10. والنتین

11. گرگوری چهارم

12. سرگیوس دوم

13. لئون چهارم

14. بندیکت سوم

15. نیکولاس یکم

16. آدریان دوم

17. ژان هشتم

18. مارینوس یکم

19. آدریان سوم

20. استفان پنجم

21. فورموزوس

22. بونیفاس ششم

23. استفان ششم

24. رومانوس

25. تئودور دوم

26. ژان نهم

27. بندیکت چهارم

28. لئون پنجم

29. سرگیوس سوم

30. آناستازیوس سوم

31. لندو

32. ژان دهم

33. لئون ششم

34. استفان هفتم

35. ژان یازدهم

36. لئون هفتم

37. استفان هشتم

38. مارینوس دوم

39. آگاپتوس دوم

40. ژان دوازدهم

41. لئون هشتم

42. بندیکت پنجم

43. ژان سیزدهم

44. بندیکت ششم

45. بندیکت هفتم

46. ژان چهاردهم

47. ژان پانزدهم

48. گرگوری پنجم

49. سیلوستر دوم

1000 تا1249 م

1. ژان هفدهم

2. ژان هژدهم

3. سرگیوس چهرم

4. بندیکت هشتم

5. ژان نوزدهم

6. بندیکت نهم

7. گرگوری ششم

8. کلمنت دوم

9.  بندیکت نهم

10. دامازوس دوم

11. لئون نهم

12. ویکتور دوم

13. استفان نهم

14. نیکولاس دوم

15. الکساندر دوم

16. گرگوری هفتم

17. ویکتور سوم

18. اوربان دوم

19. پاسکال دوم

20. گلاسیوس دوم

21. کالیکستوس دوم

22. هونوریوس دوم

23. اینوسنت دوم

24. سلستین دوم

25. لوسیوس دوم

26. اوژن سوم

27. آناستازیوس چهارم

28. آدریان چهارم

29. الکساندر سوم

30. لوسیوس سوم

31. اوربان سوم

32. گرگوری هشتم

33. کلمنت سوم

34. سلستین سوم

35. اینوسنت سوم

36. هونوریوس سوم

37. گرگوری نهم

38. سلستین چهارم

39.اینوسنت چهارم

40. الکساندر چهارم

41. اوربان چهارم

42. کلمنت چهارم

43. گرگوری دهم

44. اینوسنت پنجم

45. آدریان پنجم

46. ژان بیست‌ویکم

47. نیکولاس سوم

48. مارتین چهارم

49. هونوریوس چهارم

50. نیکولاس چهارم

51. سلستین پنجم

52. بونیفاس هشتم

53. بندیکت یازدهم

54. کلمنت پنجم

55. ژان بیست‌ودوم

56. بندیکت دوازدهم

57. کلمنت ششم

58. اینوسنت ششم

 1254 تا 1492 م

1. اوربان پنجم

2. گرگوری یازدهم

3. اوربان ششم

4. بونیفاس نهم

5. اینوسنت هفتم

6. گرگوری دوازدهم

7. مارتین پنجم

8. اوژن چهارم

9. نیکولاس پنجم

10. کالیکستوس سوم

11. پیوس دوم

12. پل دوم

13. سیکستوس چهارم

14. اینوسنت هشتم

15. الکساندر ششم

 1503 تا 1740 م

1. پیوس سوم

2. ژولیوس دوم

3. لئون دهم

4. آدریان ششم

5. کلمنت هفتم

6. پل سوم

7. ژولیوس سوم

8. مارسلوس دوم

9. پل چهارم

10. پیوس چهارم

11. پیوس پنجم

12. گرگوری سیزدهم

13. سیکستوس پنجم

14. اوربان هفتم

15. گرگوری چهاردهم

16. اینوسنت نهم

17. کلمنت هشتم

18. لئون یازدهم

19. پل پنجم

20. گرگوری پانزدهم

21. اوربان هشتم

22. اینوسنت دهم

23. الکساندر هفتم

24. کلمنت نهم

25. کلمنت دهم

26. اینوسنت یازدهم

27. الکساندر هشتم

28. اینوسنت دوازدهم

29. کلمنت یازدهم

30. اینوسنت سیزدهم

31. بندیکت سیزدهم

32. کلمنت دوازدهم

33. بندیکت چهاردهم

 1758 تا 2005 م

1. کلمنت سیزدهم

2. کلمنت چهاردهم

3. پیوس ششم

4. پیوس هفتم

5. لئون دوازدهم

6. پیوس هشتم

7. گرگوری شانزدهم

8. پیوس نهم

9. لئون سیزدهم

10. پیوس دهم

11. بندیکت پانزدهم

12. پیوس یازدهم

13. پیوس دوازدهم

14. ژان بیست‌وسوم

15. پل ششم

16. ژان‌پل یکم

17. ژان‌پل دوم

 2005 م

 بندیکت شانزدهم
منبع

مسیحیت، دين الهي یا آيين پولس!                         نوشته:سيد محمد احساني

در اينکه  مسیحیت در ابتدا يک دين الهی بوده و منشا الهی داشته است ترديدی وجود ندارد امااينکه آيا اين دين هم اکنون هم دين الهی است جای ترديد بسیار دارد. البته مسلمانان براين اساس که این آيين منشا الهی داشته است با آن همچون یک دين وحدانی  برخورد می کنند اما اين دليل نمی شود حقيقت اين دين را مورد کاوش قرار ندهیم و سوالاتی را که در مورد آن در اذهان خلجان می کند به طرح و نظر نيفکنيم.

معيار الهی بودن و وحدانی بودن يک دين چیست؟ آيا اينکه يک آيين منشا الهی داشته باشد حتی اگر صد هشتاد درجه انحراف در آن پدید آمده باشد می تواند يک آِيين وحدانی قلمداد گردد؟ مسيحيت امروز از مسيحيت اوليه انحراف بيش از صد هشتاد درجه ای دارد بگونه ای که بقول شاعر:

 بسکه ببستند بر او برگ و ساز   ***    گرتو ببينی نشناسيش باز

يک آيين الهی مرکب است از: اعتقادات, اخلاقيات و احکام. اين سه رکن مولفه های اصلی سازنده يک دين است و اگر اين سه مولفه در يک دين وجود نداشته باشد در حقيقت  نميتواند بعنوان دين قلمداد گردد. هرچند ديگران تسامحا بر آن دين اطلاق کنند. اما برای آنکه یک دین , دینی الهی تلقی گردد, اضافه برآن باِيد اعتقادات و احکام و اخلاقش  سرچشمه الهی ووحيانی داشته باشد. بااين حساب آيا مسيحيت ميتواند مدعی شود آيينی الهی است؟

مسيحيت در همان گام اول راه خود را از اديان الهی جدا می کند زيرا عقيده مسيحيت در مورد خداوند بگونه‌ای است که به  بت پرستان بيشتر شباهت دارد تا اديان توحيدی.  خدا در اديان توحيدی هرگز نه پدر دارد و نه متولد ميگردد و نه مي ميرد و نه زنده ميشود . و اساسا هيچ تحول و دگرگونی در آن پديد نمی آيد چراکه تغيير پذيری از ويژگی های عالم تکوين و متغيرات است که يک روزی نيست و يک روزی پديد می آيد و نشو و نما می کند و يک روزی هم ميميرد و نابود و نيست می گردد.اما خداوند که خود خالق پديده ها و تحولات در اين عالم است و نشانه ای از نقص و نياز در آن می باشد هرگز به اين صفات متصف نمی گردد.

اما خدای مسيحيان يک روز متولد می گردد ,يکروز می ميرد و روزی ديگر دوباره زنده می گردد. یک روز از مقام الوهيت نزول ميکند و صفت بشر به خود می گيرد و يکروز دوباره عروج ميکند و مقام خدایی خود را بار ديگر باز می يابد.این خدا همچون بشر مادر و پدر دارد[1] و در عين برخورداری از صفات ابوت و بنوت, واحد هم هست[2] و باز از همه شگفت آور اينکه مادر اين خدا يک بشر است و نه يک خدا که بايد پرسيد يک انسان چگونه ميتواند خدا بزايد! و آيا اگرمادر, يک بشر باشد پسر انسان نيست؟ و اگر پسر، خدا باشد مادر، خدا نيست؟

در بخش احکام، مسيحيت احکام بسيار محدودی دارد که همه آميخته با خرافات است بگونه‌ای که اگر شخصی در هوا وفضای الهی تنفس کرده باشد هرگز نمی تواند به خود بقبولاند اين احکام، دستورات الهی است و خداوند به بندگان خود چنان دستوراتی را داده است. احکامی چون عشای ربانی که در آن شراب به عنوان خون مسيح و نان فطير به عنوان گوشت مسيح تناول می گردد, هیچگاه  نمی تواند از جانب خداوند دستور داده شده باشد و اگر اين خرافه ها را از مسيحيت حذف کنيم برای اين دين شريعتی باقی نمی ماند که بتوان برای پيروی از دستورات خداوند به آن دست يازيد.تنها دستورات دينی که برای مسيحيت باقی می ماند مقداری اندک از دستورات تورات است که مسيحيان آن را پذيرفته اند. و اِين دسته احکام آنقدر اندک است که می شود گفت هيچ است. بدين سبب است که  مسيحيت  هيچ حرامی ندارد و همه چيز برای آنان حلال است

البته نداشتن احکام شریعتی در مسيحيت منشا تاریخی دارد چرا که حضرت مسيح در همان اوايل اعلام شريعت خود که هنوز در مرحله تبليغ شريعت خود قرار داشت به نظر مسيحيان به قتل رسيد و به باور مسلمانان به آسمان صعود کرد و به جز ياران اندک جامعه ای که حضرت عيسی  در آن احکام الهی را پياده کند هنوز تکوين نيافته بود. بدين جهت است که مسيحيت نه احکام اجتماعی دارد و نه احکام حکومتی زیرا هنوز بستر احکام اجتماعی فراهم نشده بود  و عده قليل مسيحيان نوايمان در ميان يهوديان پراکنده بودند و آنها اجازه نمی دادند پيروان عيسي(ع)  گرد هم آيند و شايد عوامل طبيعی و جغرافيايي هم به اين عده قليل اجازه تشکيل يک جامعه را نمی داد.  تنها پس ازغيبت حضرت مسيح بود که مسيحيان اندک اندک گسترش يافتند و آنهم نه در زادگاه مسيح که در روم و در ديار غير از محل پيدايش اين آيين.

گسترش مسیحیت در روم، خود مرهون اقدامات  و تبلیغات شخصی بنام پولس  بود که باتلاش های خستگی ناپذیر خود مسیحیت را درمیان رومیان ترویج کرد. اما پولس آیینی را که  حضرت  عیسی مسیح آورده بود , به روم  نبرد بلکه  او  برای جذب  رومیان، مسیحیت را براساس مذاق رومیان تغییر داد  و بدعت هایی را در آن پدید آورد. آنچه امروز ما به نام مسيحيت می شناسيم نه مسيحيت که در حقيقت «پولسيت» است زيرا دين عيسی (ع) بدست پولس تحريف گرديد و امروز آنچه بنام مسيحيت  رواج دارد در  حقيقت نه آن چيزهايی است که مسيح آورد بلکه آموزه ها و تعليمات" پولس" است و نظرات و تعليمات او آنچنان مسيحيت را متحول کرد که از آموزه های عيسی (ع) تقريبا چيزی باقی نمانده و اگر هم ماند در برابر تحريفات، ناچيز و همانند هيچ است .برای آنکه بدانیم  پولس چه تغییراتی  در مسیحیت ایجاد کرد، بهتر است  ابتدا  با زندگی  او  آشنایی  پیدا کنیم آنگاه  اقداماتش را  در روم  در راستای تبلیغ و نشر مسیحیت  بازگو کنیم.

 پولس چه کسی بود ؟

اسم اصلی پولس «شاءول» بود و در شهر طرسوس، شهری در جنوب ترکيه کنونی، در خانواده يهودی متولد گرديد و مذهب «فريسی» داشت و برای امرار معاش خيمه دوزی می کرد[3]. وی در مذهب يهود آنچنان تعصب داشت که مسيحيان نو ايمان را به شدت آزار و اذيت می کرد به حدی که يکی از حواريون بنام «استيفان » در زير شکنجه های او به شهادت رسيد[4]. پس از مدتی شاءول ناگهان تغيير عقيده داد و اعلام کرد به دين مسيحيت گرويده است[5] . وی در بيان علت اختيار دين مسيح اعلام کرد که  مسيح در عالم رویا یا شهود ومکاشفه، بر وی ظاهر گرديده و او را نکوهش نموده است که چرا مسيحيان را آزار می دهد؟ او نيز بلافاصله به مسيح ايمان آورده و از جانب حضرت مسيح مأموريت يافته است تا حامی دين جديد باشد [6]!.به هر تقدير شائول که پس از گرويدن به مسيحيت، نامش را به پولس تغيير داده بود، سه سال از عمرش را در بلاد عرب گذراند و پس از آن در اورشليم به ديدار پطرُس رفت[7] و سپس به انطاکيه (يکی از شهرهای يونان) روی آورد. پولس از شهر انطاکيه سه مسافرت تبليغی عمده به نقاط مختلف مملکت روم داشت. در مسافرت اول که برنابا را نيز باخود کرده بود به شهرها و مناطقی چون قبرس، بمفليا و ليکوبيا را مرکز تعليمات خود قرار داد و به تبليغ مسيحيت در آن مناطق پرداخت و کنيسه هايی نيز در برخی از آن ها بنا کرد و سپس به انطاکيه باز گشت[8].اندکی بعد سفر تبليغی دوم خود را در شهر های بمفليا، کيليکيه، غلاطيه، قرنتيه و ... آغاز می کند. در اين سفر تبليغی چون وی با برنابا دچار اختلاف گرديده بود، بجای وی سيلاس رابرای همکاری انتخاب کرد.[9]

در سفر تبليغی سوم که در حدود سال ۵۴ م. انجام گرديد، پولس در شهرهای اَفَسس، مقدونيه، ‌إغريقيه، تراوده ،مليتوس و... به تبليغ و نشرمسيحيت مشغول گرديد. و پس از مدتی به انطاکيه بازگشته و به اورشليم رفت. در آنجا يهوديان بر او حمله کردند و نزديک بود کشته شود که با مداخله نگاهبانان رومی نجات يافت. اما والی «يهوديه» وی را دستگير و به زندان انداخت  و در سال ۶۱ م. برای محاکمه به روم برده شد و در آنجا تحت نظر قرار گرفت تا آنکه در سال ۶۸ م.  در رُم به قتل محکوم گرديد.[10]

پولس چگونه مسيحيت را تحريف کرد ؟

پولس تمام همتش اين بود که برای آيين مسيح به هر قيمتی پيروان بيشتری پيدا کند. بدين خاطر وی برای جذب روميان عقايد و احکام مسيح را تغيير داد. همچون روميان برای خدا پدر و فرزند درست کرد و معتقد به سه خدايی شد. لکن بجای خدايان آنها يعنی «أوزيرُس» و پدر و فرزندش، عيسی را گذاشت که خدای فرزند و بود و خدای آسمان که خدای پدر است و سومی آن روح القدُس است. پولس همچنين برای جذب مردم روم که به شراب معتاد بودند و در دين بت پرستی هيچ قيد و بندی نداشتند، اعلام کرد در مسيحيت هيچ حرامی وجود ندارد و همه چيز حلال است و ختنه کردن را ممنوع دانست و  صراحتا اعلام نمود که نبايد به شريعت پايبند  بود.[11]

جان بی ناس می نويسد: پولس حواری را غالبا دومين موسس مسيحيت لقب داده اند و مسلما او در اين راه تلاش بسيار کرد و فرقه طرفداران اصول و شرايع را مغلوب ساخت ولی اهميت او بيشتر ازاين جهت است که وی اصول الهيات و مبادی الوهی خاصی به وجود آورد که سبب شد   نصرانيت عالم گير شود. از اين جهت بزرگ ترين خدمت را در تحول غربی، پولس انجام داده است[12]. او صريحا اعلام کرد که ديگر عمل ختان وجوبی ندارد و همچنين رعايت حلال وحرام در طعام وشراب ضرورت نخواهد داشت و افراد بشر را به نجس وطاهر نبايد تقسيم کرد و در سراسر قضايا فرقه متعصبان و پای بندان به شريعت موسوی در کليسای اورشليم با پولس حواری اختلاف و نزاع پیدا کردند.[13]

از جمله کسانی که  عقيده دارند مؤسس حقيقی مسيحيت کنونی نه حضرت مسیح که  پولس است، دانشمندانی چون بيری و ويلز است. ويلز در کتاب Out lin of history   می گويد:" بسياری از دانشمندان معاصر پولس را مؤسس حقيقی مسيحيت می دانند"[14].

بر اثر تحريفاتی که پولس در مسيحيت به وجود آورد ، از همان ابتدا حواريون با وی به مخالفت برخاستند.

اختلاف میان پولس و پطرس تا آنجا گسترده بود که کليسای رم در سال ۹۵ م. مجبور به مداخله جهت پايان بخشيدن به اختلافات اين دو جناح شد. پولس که حضرت عيسی(ع) را درک نکرده بود و نزد هيچيک از حواريون وی هم  شاگردی نکرده بود تا مسيحيت را از آنان بياموزد، برای آنکه تعليماتش زيرسئوال قرار نگيرد که تو این تعلیمات را از کجا آورده ای , ادعا  میکرد با ملکوت خدا در تماس است و خداوند با او حرف می زند. پولس  در نامه ای به مسیحیان قٌرَنتی می  نویسد: " چهارده سال پیش مرا به آسمان ها بردند. از من نپرسید که بدنم به آنجا رفت یا روحم چون خود هم نمی دانم فقط خدا می داند. ولی بهرحال خود را در بهشت دیدم.  در آنجا چیزهایی شنیدم که آدم حیرت می کند؛ نه میشود  آن ها را تعریف کرد و نه میشود در کلمات گنجاند. تازه اجازه هم ندارم که به کسی چیزی  بگویم.[15]

همانطوريکه  متذکر شديم برای پولس اولين اصل، جذب هرچه بيشتر مردم به دين جديد بود. اين مسأله برای وی تا آنجا اهميت داشت که  بر وفق اعتقادات هر قوم و گروهی، آموزه های مسيحيت را تغيير می داد تا در ميان آنان نفوذ کند و آن ها را تشويق کند دين مسيح را بپذيرند. از طرفی برای قوم يهود که منتظر يک منجی است، عيسی مسيح را به عنوان منجی مطرح می کند و از سوی ديگر در ميان روميان که تحت تأثير افکار مکتب" ارفئوسی" است و معتقد به چيزهای اسرار آميز بودند، حضرت عيسی (ع) را بگونه ای اسرار آميز تفسير و تأويل می کند تا با معتقدات آنها سازگاری  داشته و برای ذايقه شان خوشايند باشد.

جان بی ناس در اين زمينه می گويد:   از  آنجا که پولس نزد امم غيريهودی به دعوت مبعوث بود، نزد آنان فکر مسيحيت و بعثت و رجعت او بکلی بيگانه بود. از اين رو پولس از راه ديگر که متناسب با فکر و انديشه ی آن اقوام بود وارد شد و قضيه نجات و رستگاری خود را از ذنوب و مرگ دنيوی که از صفات خاصه عيسی بود مطرح کرد و گفت: حيات ابدی برای فرد وقتی حاصل می شود که خود را باعيسی روحا متصل سازد.  و مسأله مرگ و بعثت بعد از مرگ و رجعت عيسی را به نحوی تفسير کرد و اظهار داشت:  عيسی مسيح موجودی است آسمانی که طبيعت و ذاتيت الوهی دارد و لی خود تنازل فرموده صورت و پيکر انسانی را قبول کرده واز آسمان به زمين فرود آمده است . پس برای اينکه مبدأ اسرار آميز خود را شرح و تفسير کند قايل به ازليت وجود عيسی و تنزيه او از عالم صفات گرديد. با اين انديشه و تعليم بزرگ پولس توانست بکلی امتهای غيريهودی را معتقد و متقاعد به خود سازد زيرا اين ملل مختلف همه تحت نفوذ مذاهب اسرار آميز يونان بودند که اصل حيات جاويد و اتصال نفس بشر باروح خدايان، در آنها نفوذ کرده و ريشه دوانيده بود [16]

آقای ويل دورانت نیز می گويد:  می توان پنداشت که برخی عناصر الاهيات و اخلاقيات رواقيان از محيط دانشگاهی طرسوس در مسيحيت پولس داخل شده باشد. در ميان ساکنان طرسوس کسانی نيز وجود داشتند که  پيرو اسرار ارفئوسی يا کيشهای ديگر متضمن  اسرار بودند. پيروان اين مذاهب معتقد بودند: خدايی که می پرستند به خاطر آنان مرده، از قبر برخاسته و اگر او را از روی ايمان محکم  و مطابق رسوم صحيح بخوانند، آنان را از «هادس» نجات ميدهد ودرنعمت زندگانی جاويد و سرشار از سعادت سهيم می گرداند. مذاهب معتقد به اسرار، يونانيان را برای پولس، و پولس را برای يونانيان آماده ساختند. [17]

وی همچنین می افزاید: پولس به این الاهیات مردم پسند و تسلی بخش،  پاره ای از مفاهیم عرفانی می افزود  که قبلا بر اثر کتاب حکمت و فلسفه فیلس در میان مردم رایج شده بود. پولس می  گفت : "  مسیح حکمت  خدا است"  "  او نخست زاده تمامی آفریدگان است"  " او  قبل از همه  است و در وی همه چیز قیام دارد و به ساطت او است که همه چیز آفریده شده است ".( پولس برای اینکه  بر جنبه رازآلودگی  مسیح بیفزاید کلمه ای  نامفهومی را اضافه  کرد و آن را صفتی برای حضرت عیسی(ع) قرار داد. وی گفت:) " او  مسیح یهود نیست که اسرائیل را از زنجیرهایش می رهاند . او « لوگوس» است که مرگش همه  مردم را نجات می  دهد. [18]

نکته ای که بايد در اينجا متذکر گرديد و مؤيد ادعای ما است، اختلاف مسيحيت شرق وغرب يا کليسای اورشليم با کليسای انطاکيه در آن زمان است.  درحاليکه کليسا ومسيحيان اورشليم معتقد بودند، بايد به ظواهر شريعت موسی پايبند بود و ختنه واجب است، مسيحيت روم و کليسای انطاکيه بر عدم پايبندی به شريعت موسی و عدم وجوب ختنه اصرار می ورزيدند. اين درصورتی است که در ميان مسيحيان اورشليم که زادگاه و زيست گاه حضرت عيسی (ع) بود، حواريونی چون پطرس و يعقوب و يوحنا زندگی می کردند. پس از آنکه پولس برعدم وجوب ختنه اصرار فراوان نمود، پطرس و یعقوب حواری  تنها اجازه دادند، او در ميان اقوام غيريهودی عدم وجوب ختنه را برای جذب شان به مسيحيت تبليغ کند.

جان بی ناس می نويسد:  بر سر اين قضايا فرقه متعصبان و پايبندان به شريعت موسوی درکليسای اورشليم با پولس، اختلاف پيداکردند. وی در آن شهر باپطرس و يوحنا و يعقوب حواری مشاجره کرد و آنها به حمايت و تأييد عقايد او برخاستند ، مشروط بر اينکه دايره تبليغ وی محدود به امم غير مختون باشد و ديگر رسولان به نشر دعوت از قوم مختون (يهود) بپردازند. اين توافق که در اورشليم به عمل آمد در واقع برای پولس حواری، موفقيتی بزرگ بود ، زيرا بدين وسيله کليسا تصويب می کرد که از آن پس رعايت شریعت آیین یهود برای پيروان عيسی واجب نيست. [19]

ويل دورانت هم در اين زمينه می گويد: « روش پولس جماعت مسيحی رم را که پولس با آنها برخورد، نيز آزرد . اين گرويدگان که اصولا يهودی الاصل بودند ،مسيحيتی را که از اورشليم برای شان آورده بود  ترجيح می دادند .[20] 

چرا پولس نظرات خود را بر حواريون تحميل می کند در صورتی که آن ها به دليل شاگردی حضرت عيسی (ع) از حقيقت دين او بيشتر آگاهی دارد و چرا مسيحيان اورشليم معتقدند که بايد به شريعت موسی پايبند بود اما کليسا ومسيحيان روم آن را نمی پذيرند؟

مهم ترین بدعتی که پولس در  آیین مسیحیت برجا نهاد  و مبنایی برای تثلیث گردید , آن بود که وی حضرت عیسی(ع) را پسر خدا دانست و بدنبال  آن از خدای پدر و  خدای پسر یاد کرد. این بدعت او باعث  گردید که بعد ها با اضافه شدن "  روح القدس"  عقیده سه خدایی یا  "تثلیث"  شکل  بگیرد.  وی در نامه اش به مسیحیان روم می نویسد: " این مژده در باره فرزند خدا یعنی خداوند ما عیسی مسیح است که بصورت نوزادی در خاندان داود پیغمبر به دنیا آمد. ولی بعد از اینکه  مرد دوباره زنده شد، نشان داد که  فرزند نیرومند خدا و دارای ذات پاک  خدا است .[21] و در نامه اش به مسیحیان غلاطیه می گوید: " از خدای  پدر و خداوند ما عیسی مسیح می  خواهم که شما را مورد لطف و رحمت خود قرار  دهند ".[22]

شارل جینیفر در این زمینه می گوید: حواریون دوازده گانه از بکار بردن  تعبیر "  پسر خدا" در مورد حضرت عیسی(ع) ابا داشتند و به تعبیر " خادم خدا" اکتفا می کردند اما در  کلمات  پولس استعمال  این تعبیر بسیار شایع است. پولس این تعبیر  را از کجا آورده است؟ نمی توان گفت او این تعبیر را از جامعه مسیحی نخستین گرفته است چون در میان  آنان چنین تعبیری ناشناخته بود. به گمان قوی وی آنرا از جوامع  هلینی مخصوصا انطاکیه گرفته باشد.[23]

اصطلاح پسر خدا را پولس با الهام از بت پرستان و مصریان به مسیحیت وارد کرد. این اصطلاح در  میان ملل قدیم بسیار رایج  بود. به همین جهت بسیاری از  پادشاهان باستانی خود را پسر خدا می خواندند. یکی از فرعون های  مصر خود را پسر هوروس، پسر رع، پسر خورشید و ... می نامید.[24]

بدعت دیگر پولس آن بود که مرگ عیسی (ع) را کفاره  گناهان بشر دانست. به همین جهت حضرت عیسي(ع) نزد مسیحیان " فادی" لقب گرفته است. وی به مسیحیان  غلاطیه نوشت:  " عیسی مسیح به خواست  خدا جان خود را فدا کرد تا گناهان ما بخشیده شود و از این دنیای آلوده  به گناهی که در  آن زندگی می کنیم نجات یابیم " [25] این فکر که حضرت مسیح فدای گناهان بشریت شود یک فکری بود که از جامعه یونانی و رومی گرفته بود. زیرا برخی از  مذاهب شرک در یونان و روم به خدایانی معتقد بودند که عنوان فادی داشتند و برای دیگران جان خود را از دست داده بودند و بعد از سه روز دوباره زنده شده بودند. جینی بیر یکی ازدانشمندان مسیحی می گوید: القابی چون سوتر(نجاتبخش)، یوسریوس(منجی) بر خدایان بت پرستان اطلاق می شد و لفظ کریوس (بمعنای رب) که پولس  حضرت  عیسی(ع) را به آن ملقب کرد، در میان بت پرستان بر خدایی  گفته می شد که  فادی شده بود و  غیر یهودیان از  اهل انطاکیه و غیر آن  از شهرهای یونان نمی توانستند به خدایی ایمان بیاورند که به مسیح به جز آنگونه که  به خدایان خود ایمان داشتنند، ایمان بیاورند.[26]

تا یک قرن پس از ظهور مسیح عقاید پولس خریدار چندانی نداشت  و عقاید او درکنار عقاید دیگر حواریون  و مبلغان  مسیحی قرار داشت و با توجه به اینکه پولس از حواریون نبود می  توان حدس زد که گفته ها و عقاید او به مراتب در درجه پایین تر از عقاید  و گفته های حواریون قرار داشته است. اما هنگامی که نسل اول مسیحی از  میان رفتند و با مرگ آن ها  روایات  شفاهی از گفتار حضرت عیسی و حواریونش محو گردید، رساله های پولس که مکتوب بود مبنایی برای شناخت مسیحیت و عقاید مسیحی گردید. با این حال پولس در اذهان مسیحیان شأن و جایگاهی کمتر از پطرس داشت. تا اینکه در قرن شانزدهم میلادی لوتر  او را در جایگاهی  بالا تر از  پطرس قرار داد و آیین  پروتستان که موسسش لوتر است برای پولس جایگاهی با عظمت تر از پطرس حواری  قایل است.

بعقیده ویل دورانت کیش پروتستان نشانه پیروزی پولس بر پطرس و نهضت بنیادگرائی نشانه پیروزی پولس بر مسیح بود.[27]وی می گوید : " در مسیح و پطرس ٰ  مسیحیت جنبه  یهودی داشت، در پولس نیمه  یونانی شد و درکیش کاتولیک نیمه رومی  گشت و در آیین پروتستان بار دیگر عنصر و لحن  یهودی آن احیا شد ".[28]  البته اینکه ویل دورانت میگوید جنبه یهودی آن احیاء شد از آن جهت نیست که پروتستانی ها عقاید پولس را دور ریخته باشند و بدعت های او را نفی کرده باشند؛ بلکه پروتستانی ها بازگشت  به  یهود را شعار خود  قرار داده بودند و اعتقاد داشتند در مورد عهد عتیق و عقایدی که مربوط به آن میشود باید خود یهودیان را ملاک قرار بدهیم. بر همین اساس، آنان، آن قسمت از عهد عتیق را که یهودیان قبول ندارد و آن  را بنام " اپوکریفا" یعنی ساختگی  می شناسند، رد کردند  در صورتی که کاتولیک  ها آن را نیز جزئی از کتاب مقدس و عهد عتیق می شناسند. این شعار بازگشت به یهود لوتر باعث  شد بعد ها آموزه  هایی دیگری در پروتستان اضافه شود که کاملا به نفع صهیونیسم بود. آموزه های چون : ... به همین جهت " اصطلاح" صهیونیسم مسیحی"  شکل  گرفت.

مسیحیت در آغاز خود از آیین یهود جدا نبود و حضرت مسیح و حواریونش خود را به شریعت یهود ملتزم می دانستند. به همین جهت  وقتی پولس اعلام  کرد که پایبندی به شریعت لازم نیست و ایمان تنها برای نجات یافتن کافی است، حواریون در مقابلش ایستادند و عده ای از حواریون در میان رومیان رفتند تا کسانی را که تازه به آیین مسیحیت گرویده بودند،  با شریعت  یهود آشنا کنند اما هنگامی که  پولس شنید دو تن از  حواریون در غلاطیه آمده و به مردم  دستورات آیین یهود را آموخته اند، نامه شدید اللحنی نوشت و مسیحیان غلاطیه را بخاطر پیروی از آن دو تن سرزنش و توبیخ  کرد.

پولس در مقام سرزنش غلاطیان  بخواطر پیروی از شریعت به آنان می نویسد:‌ " ای غلاطیان نادان! مگر  کسی شما  را جادو کرده؟ مگر این شما نبودید که وقتی مرگ مسیح را برای شما تشریح کردم،  آنچنان مجذوب آن شدید که انگار همان موقع مسیح در برابر چشمانتان به صلیب کشیده بودند؟ بگذارید یک سئوال  از  شما بکنم. آیا با حفظ  کردن قوانین مذهبی بود توانستید روح پاک خدا را دریافت کنید ؟ البته که نه. شما وقتی روح  خدا را یافتید که به پیغام انجیل مسیح گوش دادید و ایمان آوردید. چرا فکر تان را بکار نمی اندازید؟ شما که قبلا با حفظ قوانین مذهبی به جایی نرسیدید، چرا فکر می کنید حالا با حفظ آن می توانید مسیحیان روحانی تری باشید! [29]

..........................................................................................

منابع

1- انجیل .

2 - تاريخ  تمدن : ويل دورانت ، ترجمه : حمید عنایت , پرویز  داریوش و علی اصغر سروش ,  تهران , انتشارات و آموزش انقلاب اسلامی , 1370 ش ، سوم.

3ـ تاريخ جامع اديان : جان . بی . ناس ، ترجمه : علی اصغر حکمت ، انتشارات و آموزش انقلاب اسلامی ، چهارم ، ۱۳۷۰.

4ـ  مقارنة الاديان : احمدشلبی ، مکتبة النهضة المصرية ،چهارم ، ۱۹۷۰م.

5ـ در آمدی برتاريخ و کلام مسيحيت : محمدرضا زيبايی نژاد  ، نشر معاونت امور اساتيد و دروس معارف اسلامی ، قم ، دوم ، ۱۳۷۶ش.

6-               النصرانیه من التوحید الی التثلیث ؛ محمد احمد الحاج  ،  دمشق ، دارالقلم ،  بیروت، دارالشامیه ، 1413ق/1992م.

7-               المسیحیه نشأتها و تطورها ؛ شارل جنیفر ،  ترجمه به عربی : عبدالحیلیم محمود، قاهره ،  دارالمعارف ،  بی تا  ، سوم .