دایره المعارف کوچک دینی

adyan124 — Thu, 19 Nov 2009 19:20:25 GMT

دعا در بهبود بیماران چه نقشی دارد؟

‏دعا در بهبود بیمار نقش تعییین کننده اى دارد و بسیارى از مردم اثرات شگفت انگیز دعا را در شفاى بیمارى هاى غیر قابل درمان با چشم خود دیده و آن را تجربه کرده اند. البته روشن است که این سخن به معناى نادیده گرفتن طب و دارو و جایگزینى دعا نیست. اما مى توان از دعا به عنوان عامل معنوى در کنار عوامل مادى یاد کرد.
سابقة دعا درمانى همچون استفادة بشر از داروهاى گیاهى و شیمیایى قدمتى طولانى دارد و انسان ها در اثر تعالیم آسمانى همواره از دعا براى تسکین آلام خود بهره مى جستند. تأثیر دعا ازن این طریق قابل توجیه است، زیرا دعا یک نوع تلقین است و در حال حاضر یکى از روش هاى درمان، تلقین به بیمار محسوب مى شود.
گفته شده »گوئه» که طب نخوانده بودو در گذشته احضار ارواح مى کرد، ضمن این عمل به قدرت فوق العادة روح پى برد، آن گاه امراض علاج ناپذیر را پس از اظهار عجز همة پزشکان نامی، با اسلوب خاصى معالجه مى کرد. از جمله روش هاى او این بود که جملاتى مى ساخت و بیمار را موظف مى کرد که آن ها را در اوقات معیّنى به ویژه صبح به محض بیدار شدن تکرار نماید.(1) با دعا، نیروى از دست رفته جبران مى شود و در عوض نیروى جدیدى در انسان ایجاد مى گردد. دکتر کارل، نویسنده، پزشک، جراح و زیست شناس معروف فرانسوى و دارندة‌ جایزة نوبل مى گوید:
»دعا و نماز قوى ترین نیرویى است که انسان مى تواند تولید کند. در حرفة پزشکى خود، من مردانى را دیده ام که پس از آن که تمام معالجات در حال آنان مؤثر واقع نشده بود، به نیروى دعا و دعبادت از بیمارى و مالیخولیا رهایى یافتند، دعا و نماز چون را دیدم یک منبع نیروى مشعشعى است که خود به خود تولید مى شود».(2)
ایشان اظهار داشته اند: نیایش را نباید با مرفین هم ردیف دانست زیرا نیایش در همان حال که آرامش را پدید آورده است، به طور کامل و صحیح در فعالیت هاى مغزى انسانى یک نوع شکفتگى و انبساط باطنى و گاه قهرمانى و دلاورى را تحریک مى کند».(3)
در مورد مرحوم حاج شیخ حسنعلى اصفهانى گفته اند: آن مرد وارسته و با تقوا با یک جمله دعا و دادن یک حبة نبات یا یک دانه انجیر خشک و یا چیزى شبیه به آن، بیمارى غیر قابل درمان را حتى از راه دور، با درخواست از پروردگار عالم شفا مى داد. گاهى کسى را مار و یا عقرب مى گزید و فرد گزیده شده از درد به خود مى پیچید. شخصى نزد شیخ مى رفت و از او کمک مى خواست. شیخ با یک جمله دعا و دادن مقدارى آب، یا حبه نبات و یا یک انجیر خشک به شخص واسطه، مارگزیده را در منزلش آرامش مى بخشید.(4)
مرحوم آیت الله حاج شیخ مرتضى حائری، فرزند مؤسس حوزة علمیه قم در خاطراتش مى نویسد: در یکى از سفرها، شب در حرم مطهر امام رضا(ع) یعنى رواق پایین پا، تبّ نسبتاً شدیدى عارضم شد. ناراحت شدم، از لحاظ این که فردا عزم مراجعت داشتیم و نمى شد رفقا را معطل گذاشت. خودم را به عنوان استشفا به همان در و دیوار و یا رواق مالیدم، موقعى که بیرون آمدم و در مسجد گوهر شاد مى گشتم، هیچ اثرى از تب نبود. در مدت عمرم چنین اتفاقى براى من نیفتاده بود که تبى عارض شود و به این سرعت از بین برود.(5) این نمونه ها که زیاد هست، نشان مى دهد دعا اثر فورى درمانى دارد. نکتة قابل توجه آن است که »از نظر مادى عوامل مؤثر در اجل و روزى و سلامت منحصراً مادى است. تنها عوامل مادرى است که اجل را نزدیک یا دور مى کند؛ روزى را توسعه مى دهد یا تنگ مى کند؛ به تن سلامت مى دهد یا مى گیرد، اما از نظر جهان بینى الهی، علل و عوامل دیگرى که عوامل روحى و معنوى نامیده مى شوند، نیز هم روش عوامل مادى در کار اجل و روزى و سلامت و سعادت و امثال این امور مؤثرند... دعا یکى از علل این جهان است که در سرنوشت انسان مؤثر است. جلوى جریان هایى را مى گیرد و یا جریان هایى را به وجود مى آورد. دعا یکى از مظاهر قضا و قدر است که در سرنوشت حادثه اى مى تواند مؤثر باشد یا جلوى قضا و قدرى را بگیرد».(6)
بر این اساس امام صادق(ع) مى فرماید: »بر تو باد به دعا کردن که داروى هر دردى است».(7)
امام خمینی(ره) در رفع شبهه اى که در مورد دعا طرح شده بود فرمود: »هیچ منافاتى بین به کار بستن اسباب طبیعت و رفتن پیش اطبا و کارمندان این جریانِ محکم طبیعت، با توسل به خداى عالم و طبیعت نیست، زیرا که جریان طبیعت نیز از مظاهر قدرت حق تعالى است و خدا است که به هر دارویى خاصیتى داده است. مگر آثارى که در داروى داروخانه ها مى بینیم، از خودِ آن ها است. این آثارى است که خداى قادر عالم به این داروها داده است».(8)
پی نوشت ها:
1. کارل، نیایش، ص 26.
2. دیل کارنگی، آیین زندگی، ص 193.
3. کارل، نیایش، ص 21.
4. نشان از بى نشان ها، مقدادی.
5. سِرّ دلبران، ص 147.
6. استاد مطهری، مجموعة آثار، ج 1، ص 405 و 406.
7. اصول کافی، ج 3، ص 470.
8. امام خمینی، کشف الاسرار، ص 51.
http://www.pasokhgoo.ir/fa/node/1523

بر اساس هیپونتیزم رو ح یک فرد از بدنش خارج می شود و به بدن فرد دیگری منتقل می شود نظر دین در این بار

adyan124 — Thu, 19 Nov 2009 14:02:01 GMT

بر اساس هیپونتیزم رو ح یک فرد از بدنش خارج می شود و به بدن فرد دیگری منتقل می شود نظر دین در این باره چیست؟

‏در پاسخ به سؤال، ابتدا باید نگرشى اجمالى به ماهیت هیپنوتیزم نمود و سپس پاسخ سؤال شما را بدهیم.
دانشمندان از دیرزمان دریافته بودند که سیاله مغناطیسى خاصى در انسان وجود دارد که با استفاده از تکنیک‏هاى خاصى، مى‏تواند به وسیله آن در افراد دیگر اثر بگذارد.
در آغاز وجود چنین نیرویى در مشرق زمین کشف شده بود. کلدانى‏ها، مصرى‏ها و هندى‏ها به آن پى برده بودند و براى درمان اعصاب و بى‏اشتهایى، از آن استفاده مى‏کردند. اما چندان شکل عمومى نداشت تا این که یک پزشک اتریشى به نام «مسمر» در اواخر قرن 18 میلادى (در سال 1775) آن را به عنوان یک کشف علمى مطرح ساخت و گفت: در وجود انسان نیروى سیال مخصوصى وجود دارد که مى‏توان براى درمان بعضى از بیماران، از آن استفاده کرد. تا این که «پویسکور» یکى از شاگردان مسمر به روش استاد آشنا شد و براى درمان بیماران از این نیروى مرموز بدن خود استفاده مى‏کرد و به اصطلاح این امواج مغناطیسى مخصوص را به بدن بیمار روانه مى‏ساخت.
یک روز هنگامى که مشغول درمان یک روستایى بود، ناگهان با نهایت تعجب دید او به خواب فرو رفت.
او از این جریان سخت متوحش و دستپاچه شد و خواست وى را بیدار کند، او را صدا زد برخیز برخیز، در این موقع با صحنه عجیب‏ترى روبه رو شد. بیمار در حالى که هنوز در خواب بود از جا برخاست و شروع به راه رفتن کرد او با تعجب و وحشت گفت: بایست بیمار ایستاد، کم‏کم فهمید که بیمار درحالى شبیه به خواب فرورفته که با خواب‏هاى معمولى بسیار فرق دارد. او در این حال صداى خواب کننده را مى‏شنود و هر چه به او دستور داده شود انجام مى‏دهد بالاخره هر طور بود، او را بیدار و به حال عادى برگرداند و به این ترتیب موضوع خواب مغناطیسى لااقل درآن محیط کشف شد و معلوم گردید که از طریق مانیتیسم (سیاله مغناطیسى) مى‏توان به هیپنوتیزم (خواب مغناطیسى) دست یافت.
با ادامه تحقیقات در این زمینه، آشکار شد که نگاه‏هاى طولانى به یک نقطه نیمه روشن، توام با تلقین‏هاى پى‏درپى، به ضمیمه استفاده از سیاله مزبور، براى خواب کردن افرادى که آمادگى دارند کافى است وبا این سه عامل مى‏توان افراد را به خواب مغناطیسى فرو برد.
مسأله مهم این جا بود که «عامل» (خواب واره‏گر) مى‏توانست جانشین اراده و تصمیم «معمول»، (سوژه خواب رونده) گردد، و معمول به تمام معنا تسلیم اراده او شود و هر دستورى به او بدهد بدون چون و چرا انجام دهد.
به عبارت دیگر هیپنوتیزم نوعى تحت کنترل قرار گرفتن فردى ضعیف (سوژه) توسط «قدرت ذهنى» فردى قوى به لحاظ تمرکز ذهنى (نه حرکات و تلفیقات ظاهرى هیپنوتیزور) قلمداد شده است. (ر. ک: حساسیت به هیپنوتیزم، هیلگارد).
آن چه در این جا مورد نظر مى‏باشد، این است که تأثیرات خواب واره‏گر (هیپنوتیزور) بر سوژه اعم از آن که ناشى از حرکات، تلقینات، تکنیک‏هاى ایدئوموتودیک، ریلاکسیک و... باشد و یا ناشى از قوت روح و ذهن که از طریق ریاضت و تمرین حاصل شده است، در هر صورت چگونه تأثیرى است؟ آیا صرفا ایجاد یک سرى تصورات و خیالات و تلقینات غیر واقعى است و یا آن که آنچه را که سوژه ادراک مى‏کند یا بدون ادراک بر زبان مى‏آورد و ظاهر مى‏سازد، واقعیتى تردید ناپذیر است؟
این مسأله هنوز جاى بحث بسیار دارد، ولى آنچه در حال حاضر مى‏توان گفت آن است که:
اولاً، حرکاتى که از معمول سر مى‏زند وسخنانى که برزبان مى‏راند، چیزى جز تلقینات عامل نیست مثلاً اگر به یک زبان خارجى که قبلا آشنایى نداشته تکلم مى‏کند، یا اعلام مى‏دارد در فلان منطقه هستم، یا راه مى‏رود و. همه القائات خواب واره‏گر است و از حقیقت بهره‏اى ندارد. البته این القائات تنها با حرکات و اشارات نمایشى نیست بلکه از طریق ذهن عامل صورت مى‏گیرد. بنابراین اگر هیپنوتیزور آن دسته از لغات خارجى را که سوژه تکلم مى‏کند، نداشته باشد، چنین حرکتى صورت نخواهد پذیرفت.
ثانیاً، در بعضى از موارد- نه به آن داغى که برخى طرح مى‏کنند- از این شیوه براى درمان برخى از بیماران مى‏توان استفاده کرد، و حتى در بعضى از موارد از آن به جاى داروى بیهوشى نیز استفاده نمود که این تأثیر چیزى جز آثار تلقین نیست.
برخى بین مسأله هیپنوتیزم و تجرید روح خلط نموده و آن دو را نیز مشابه یکدیگر فرض کرده‏اند. درحالى که بین آن دو تفاوت بسیار است و تفصیل آن در این مختصر نمى‏گنجد ولى امروزه برخى با استفاده از تکنیک‏هاى پیشرفته‏تر هیپنوتیزم، ادعای تجرید روح نموده و کالاى خود را به این نام قالب مى‏کنند.
روح هیچ فردی منتقل به بدن دیگری نمی شود واز نظرعقلی این کار محال است. از نظر اعتقادات دینی نیز این مسئله قابل پذیرش نیست که روح یک انسان داخل بدن انسان یا هر چیز دیگر شود.
مسئله بازگشت روح پس از مرگ به بدن‏هاى دیگر از قدیمى‏ترین مسائلى است که در میان بشر مورد بحث بوده و این همان است که در کتاب‏هاى فلسفى و عقاید و مذاهب، از آن به تناسخ تعبیر مى‏شود. همه دانشمندان تناسخ را چیزى جز بازگشت ارواح به زندگى جدید در بدن دیگر در همین جهان نمى‏دانند.
. بعضى از حکما مانند فیثاغورس و پیروان او و افلاطون قائل به تناسخ بوده‏اند یعنى مى‏گفتند که انسان وقتى مى‏میرد روحش به بدن هاى دیگرى منتقل مى‏شود و بعضى معتقد شدند که بعضى از روح ها منتقل به بدن حیوانات مى‏شوند که آنرا (مسخ) مى‏گویند. و بعضى مى‏گویند که روح پس از جدا شدن از انسان به بعضى از گیاهان منتقل مى‏شود که آن را (رسخ) گویند.
فرید وجدى مى‏گوید: تناسخ مذهب کسانى است که معتقدند روح پس از جدایى از بدن به بدن حیوان یا انسان دیگر مى‏رود تا خود را تکمیل نموده، شایسته زندگى در میان ارواح عالى در عالم قدس گردد. (1)
دانشمندان و مورخان معتقدند که زادگاه اصلى این عقیده کشور هند و چین بوده است. فقط دسته کوچکى به عنوان «تناسخیه» در میان فرق اسلامى دیده مى‏شوند که در گذشته وجود داشته‏اند، ولى امروز تنها نامى از آنان باقى مانده است. اما عقیده مزبور در میان محافل روحى اروپا طرفدارانى پیدا کرده است که از آن به سختى دفاع مى‏کنند.
اکنون باید دید چرا و به چه جهت فلاسفه و دانشمندان بزرگ، عقیده به تناسخ را به عنوان یک عقیده خرافى مردود شناخته‏اند؟
یک علت این است که دانشمندان مى‏گویند: موجودات زنده در این جهان یک لحظه آرام نیستند و دائماً از حالى به حال دیگر و از مرحله‏اى به مرحله کامل‏تر قدم مى‏گذارند. مثلاً نطفه تبدیل به علقه میشود و علقه مراحل بالاتر دوران تکامل را مى‏پوید. فلاسفه این حقیقت را از (قوه به فعل رسید) تعبیر مى‏کنند.
حال اگر عقیده به تناسخ پیدا کنیم و بگوییم مثلاً روح ابو على سینا پس از مرگ به نطفه‏اى وارد شود، باید قبول کنیم آن روح تکامل یافته و به مرحله پایین‏تر نزول کند و روح فعلیت یافته به قوه برگردد. این برخلاف قانون مسلم است، زیرا روحى که سابقاً بلد بود حرف بزند، راه برود، غذا بخورد و فکر کند، اگر در نطفه‏اى وارد شود، باید دوباره همه چیز را فراموش کرده و دوباره شیوه راه رفتن را بیاموزد.
این ارتجاع روشن و عقب گرد به تمام معنا و یک گام بزرگ به سوى مراحل گذشته خواهد بود. این سخنى است که هیچ فیلسوف و دانشمند و عالم طبیعى و محققى نمى‏تواند آن را بپذیرد. در حقیقت هر روح تنها مى‏تواند با بدن خود زندگى کند. در آخرت هم هر روحى به بدن یا نفس خود وارد خواهد شد و به سوى میزان حساب حرکت خواهد کرد.
از آیه «کیف تکفرون بالله و کنتم أمواتاً فأحیاکم ثم یمیتکم ثم یحییکم ثم الیه ترجعون»(2) استفاده می شود که عقیده به تناسخ صحیح نیست، زیرا عقیده مندان به تناسخ چنین مى‏پندارند که انسان بعد از مرگ بار دیگر به همین زندگى باز مى‏گردد، منتها روح او در جسم و نطفه دیگر حلول کرده و زندگى مجددى را در همین دنیا آغاز مى‏کند و این مسئله ممکن است بارها تکرار شود. این زندگى تکرارى در جهان را تناسخ یا عود ارواح مى‏نامند. آیه فوق صریحاً مى‏گوید: بعد از مرگ یک حیات بیش نیست و طبعاً همان زندگى در رستاخیر و عالم دیگر است. به تعبیر دیگر: شما مجموعاً دو حیات و مرگ دارید: نخست مرده بودید، که خداوند شما را زنده کرد و سپس مى‏میراند و بار دیگر زنده مى‏کند. اگر تناسخ صحیح بود، تعداد حیات و مرگ انسان بیش از دو حیات و مرگ بود.(3)
اما ارتباط و تماس با ارواح که اصطلاحاً به آن اسپریتسم و اسپرى توآلیسم مى‏گویند، غیر از مسئله تناسخ است. در میان دانشمندان ارتباط با ارواح از طرق علمى امکان دارد و امرى محال نیست. بنابراین باید گفت: ارتباط با ارواح را به عنوان یک واقعیت مى‏توان پذیرفت، ولى نباید از نظر دور داشت که این مسئله مورد سوءاستفاده عده زیادى قرار گرفته است و یا افراد ساده، به خیال خود و بدون هیچ گونه اطلاعات علمى با یک میز چرخان یا یک استکان و یا یک صفحه کاغذ پر از حروف الفبا با ارواح کبیر و صغیر مى‏توانند تماس بگیرند.
اصولاً بعد از مردن انسان، روح که از بدن جدا مى‏شود وارد بر جسم دیگرنمى‏شود بلکه در عالم مخصوص به خود مى‏ماند و عالم برزخ او شروع مى‏شود بنابراین این طور نیست که وقتى انسان مُرد، روحش به جسم دیگر وارد شود و روح در عالم برزخ، یا در نعمت است و یا در جهنم و نقمت برزخى قرار مى‏گیرد و من ورائهم برزخ الى یوم یبعثون (4) برزخ از پس از مرگ شروع مى‏شود و تا روز قیامت طول مى‏کشد.
پاورقی:
1)ناصر مکارم، عود ارواح، ص 11.
2)بقره(2) آیه 28.
3)تفسیر نمونه، ج‏1، ص 164.
4)مؤمنون آیه 100.